Το αρχείο Εκλογικών Αποτελεσμάτων από το 1920 έως σήμερα ψηφιακά στους πολίτες

Στη διάθεση των πολιτών, μέσω της ιστοσελίδας του Υπουργείου Εσωτερικών και ειδικότερα στη διεύθυνση https://www.ypes.gr/ekloges/, είναι πλέον το Αρχείο Εκλογικών Αποτελεσμάτων της Διεύθυνσης Εκλογών του ΥΠΕΣ.

Η ζωή του Επίκουρου

Γεννήθηκε στη Σάμο στις 4 Φεβρουάριου* του 341 π.Χ., δευτερότοκος ανάμεσα σε τέσσερα αδέρφια. Οι γονείς του ήταν κληρούχοι: φτωχοί Αθηναίοι πολίτες που εγκαθίσταντο σε εδάφη των υποτελών κρατών, τα οποία σφετεριζόταν η αθηναϊκή δημοκρατία.


 Οι κληρούχοι είχαν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τα υποτιμητικά βλέμματα των δημοτών της Αθήνας αλλά και την καταφρόνια των εντόπιων που τους έβλεπαν ως ξένους εισβολείς’ η θέση τους ήταν πολύ επισφαλής, πράγμα που φάνηκε καθαρά στην περίπτωση της οικογένειας του Επίκουρου: υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Σάμο το 322, ακριβώς ένα χρόνο αφ’ ότου ο Επίκουρος κατατάχτηκε στον αθηναϊκό στρατό. Ο πατέρας του, ο φτωχοδάσκαλος Νεοκλής, και η μάνα του Χαιρεστράτη μετακόμισαν στην κοντινή παραλιακή πόλη Κολοφώνα.


Η παιδική ηλικία του Επίκουρου συνέπεσε με μια σημαντική φάση της ελληνικής ιστορίας: οι Έλληνες ήσαν από αιώνες διαιρεμένοι σε πολλές πόλεις-κράτη, διασκορπισμένες στις ακτές του Αιγαίου και στη Νότια Ιταλία και Σικελία. Όταν ο Επίκουρος ήταν παιδί, ο Μέγας Αλέξανδρος κατακτούσε την Ελλάδα, την Περσική Αυτοκρατορία και την Αίγυπτο. Ο ελληνικός πολιτισμός εξαπλώθηκε ανατολικά, φθάνοντας μέχρι το σημερινό Αφγανιστάν. Και ενώ η ίδια η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου δεν επέζησε μετά το 323 π.Χ. οπότε πέθανε ο Αλέξανδρος, τα κράτη που τη διαδέχθηκαν -κράτη που σχηματίστηκαν ύστερα από πολέμους μεταξύ των στρατηγών του Αλέξανδρου-, διατήρησαν ισχυρό το στοιχείο της ελληνικής γλώσσας και παιδείας, ιδιαίτερα στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Τα κράτη αυτά, και κυρίως το Σελευκιδικό που καταλάμβανε τα εδάφη τής πάλαι ποτέ Περσικής αυτοκρατορίας, το Πτολεμαϊκό που καταλάμβανε την Αίγυπτο, και το κράτος των Αντιγονιδών που είχε εδραιωθεί στη μακεδονική μητρόπολη και καταλάμβανε τον Ελλαδικό χώρο, ήσαν αχανή για τα ελληνικά μέτρα της εποχής, υπερπολλαπλασίως μεγαλύτερα και με εξουσίες πιο συγκεντρωμένες από τις παλιές πόλεις-κράτη. Συνέπεια αυτού ήταν η δραματική αλλαγή της σχέσης ανάμεσα στον μέσο Έλληνα πολίτη και στο κράτος όπου ζούσε.

Τη χρονιά που πέθανε ο Αλέξανδρος, ο Επίκουρος υπηρετούσε τη θητεία του στον αθηναϊκό στρατό. Ο θάνατος του βασιλέα προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στην Ελλάδα, όπου αρκετοί -Αθηναίοι, κυρίως-πολιτικοί αργά ή γρήγορα έβρισκαν κακό τέλος. Αν όμως η σκοτεινή φύση της πολιτικής εκδηλωνόταν με ιδιαίτερη δριμύτητα τα χρόνια εκείνα, άλλο τόσο πρόβαλλε με όλη της τη λαμπρότητα η γοητεία της ελληνικής φιλοσοφίας. Την πολιτική αστάθεια συνόδευε ένας μεγάλος αναβρασμός στο χώρο της διανόησης, καθώς οι διάφοροι φιλόσοφοι και οι σχολές τους επιδίωκαν να κερδίσουν τις καρδιές και τις συνειδήσεις των αρχουσών τάξεων και των πολιτών.


Πριν πάει στην Αθήνα, ο Επίκουρος είχε μαθητεύσει πλάι στον Πάμφιλο που του δίδαξε πλατωνική φιλοσοφία. Δεν είναι γνωστές οι εμπειρίες του στην Αθήνα, είναι όμως πολύ πιθανό να γνώρισε δασκάλους του Λυκείου που είχε ιδρύσει ο Αριστοτέλης (και που την εποχή εκείνη διηύθυνε ο διάδοχός του Θεόφραστος) όσο και της Ακαδημίας που είχε ιδρύσει ο Πλάτων, Ύστερα από μια σύντομη επιστροφή στην οικογένεια του στην Κολοφώνα, ο Επίκουρος επιδόθηκε στη σοβαρή μελέτη της φιλοσοφίας, και ταξίδεψε στη Ρόδο για να δεχτεί τη διδασκαλία του ευυπόληπτου
αριστοτελικού Πραξιφάνη. 


                                                           Διαβάστε περισσότερα εδώ

10 Ιουλίου 1943 | Το ολοκαύτωμα του Κεφαλοβρύσου

Η κάθοδος της 1ης ορεινής μεραρχίας ορεινών καταδρομών « Εντελβάις», επιφέρει φόβο και τρόμο, στους κατοίκους των χωριών, της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Στις 10 Ιουλίου 1943, ο υπολοχαγός Μίχαελ Παίσιγκερ, διοικητής του 6ου λόχου, του 2ου τάγματος, του 98 συντάγματος, εφαρμόζει την διαταγή, που προβλέπει: «εκκαθάριση και φύλαξη του δρόμου προώθησης προς Ιωάννινα», που αυτό σημαίνει στην πραγματικότητα, εφαρμογή της τακτικής της καμένης γης, που έχει να κάνει με δολοφονίες αμάχων και κάψιμο χωριών…

Στο Κεφαλόβρυσο ο κόσμος, βρίσκεται σε τρομερή κατάσταση πανικού, καθώς έχει πληροφορηθεί από τις 6 Ιουνίου 1943, τα τρομερά νέα για το μακελειό που προκάλεσαν, οι γερμανοί καταδρομείς της «Εντελβάις», στα Αλβανικά χωριά, κοντά στην μεθόριο. Μη έχοντας λοιπόν, άλλη επιλογή, οι Κεφαλοβρυσίτες αποφασίζουν, να φύγουν από το χωριό τους, τα ξημερώματα της 10ης Ιουλίου 1943 και να κρυφτούν, στα λαγκάδια της Νεμέρσικας, για να σώσουν τις οικογένειές τους και το λιγοστό βιός τους.

To πρωινό της 10ης Ιουλίου 1943, οι πρώτοι καταδρομείς της «Εντελβάις», βρίσκονται απέναντι στο Βασιλικό και αρχίζουν να καίνε, κάποια σπίτια.Η τύχη του Κεφαλόβρυσου, είναι πλέον προδιαγεγραμμένη, καθώς ο 6ος λόχος του 2ου τάγματος του 98 συντάγματος της «Εντελβάις»,με διοικητή τον υπολοχαγό Μίχαελ Παίσιγκερ, μπαίνει στο Κεφαλόβρυσο, στις 10 Ιουλίου 1943, το μεσημέρι και αναπτύσσεται σε 3 ομάδες.Οι καταδρομείς του Παίσιγκερ, αρχίζουν να συλλαμβάνουν, όσους έχουν παραμείνει στο χωριό και όσους συναντούν μπροστά τους. Κάποιοι που δοκιμάζουν να σπάσουν, τα δεσμά εκτελούνται επί τόπου, από τους «Εντελβάις», ενώ κάποιοι άλλοι, είναι πιο τυχεροί και καταφέρνουν να σωθούν. Η τραγωδία ολοκληρώνεται τις επόμενες ώρες,καθώς οι δολοφόνοι της «Εντελβάις», φυλακίζουν τους δύστυχους Κεφαλοβρυσίτες, που έχουν συλλάβει, μέσα σε 2 σπίτια, ενώ στη συνέχεια βάζουν φωτιά και τους καίνε ζωντανούς.

Τις επόμενες ώρες, το Κεφαλόβρυσο, παραδίδεται στις φλόγες, ενώ οι δολοφόνοι καταδρομείς της «Εντελβάις», επιδίδονται στο πλιάτσικο και στην καταλήστευση των πάντων.Οι πρώτοι κάτοικοι, που επιστρέφουν στο χωριό,αντικρίζουν το χωριό τους, να στέκεται βουβό και έρημο, μέσα στα αποκαΐδια των σπιτιών, που ακόμα καπνίζουν. Η τραγωδία είναι ανείπωτη, με τους δύστυχους Κεφαλοβρυσίτες, να προσπαθούν να μαζέψουν,τις στάχτες και τα καρβουνιασμένα κορμιά, των συγγενών και φίλων τους, που τους έκαψαν οι δολοφόνοι «Εντελβάις». Συνολικά 22 κάτοικοι του Κεφαλόβρυσου έχασαν την ζωή τους, την τραγική εκείνη μέρα, στις 10 Ιουλίου 1943.Ο 6ος λόχος, του 2ου τάγματος, του 98 συντάγματος,με διοικητή τον υπολοχαγό Μίχαελ Παίσιγκερ,είναι αυτή η στρατιωτική μονάδα, που δολοφόνησε αμάχους και κατέστρεψε ολοσχερώς τα χωριά:Κεφαλόβρυσο, Καλόβρυση, Μάζι, Αετόπετρα,Αηδονοχώρι, Βασιλικό.

Ο μακελάρης του Κεφαλόβρυσου, υπολοχαγός Μίχαελ Παίσιγκερ, συμμετείχε, σχεδόν σε όλες τις σφαγές του άμαχου πληθυσμού, στα χωριά της Ηπείρου και της Αλβανίας.Το 1956 κατατάχτηκε ξανά, στον γερμανικό στρατό,της μεταπολεμικής Γερμανίας, με τον βαθμό του ταγματάρχη και το 1957, έγινε διοικητής, στην 104 ταξιαρχία, που μετονομάστηκε σε 1η ορεινή μεραρχία ορεινών καταδρομών « Εντελβάις»! Διετέλεσε διοικητής, της VKK 653 Διοίκηση Άμυνας του ΝΑΤΟ, μέχρι το 1957. Το 1998 εξέδωσε βιβλίο, με τα « κατορθώματα» των «ηρωικών Εντελβάις». Πέθανε στις 23 Μαΐου 2003 σε ηλικία 84 χρονών.

Οι αθάνατοι νεκροί του Κεφαλοβρύσου:

Σαν σήμερα: Τα ναζιστικά στρατεύματα κατευθύνονται προς τη Κόνιτσα

Εκδηλώσεις μνήμης,για τους αμάχους που εκτελέστηκαν και τα χωριά που πυρπολήθηκαν από τα ναζιστικά στρατεύματα

Εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για τους αμάχους που εκτελέστηκαν και τα χωριά που πυρπολήθηκαν από τα ναζιστικά στρατεύματα πριν από 75 χρόνια, αρχίζουν από το Αηδονοχώρι στην Κόνιτσα,μέχρι και  στο Γρεβενίτι του Ανατολικού Ζαγορίου. «Ο Ιούλιος του 1943, είναι για την κατεχόμενη μέχρι τότε μόνον από ιταλικά στρατεύματα Ήπειρο, ένας από τους σκληρούς και αιματηρούς μήνες», επισημαίνει ο καθηγητής Διδακτικής της Ιστορίας στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Αθ. Γκότοβος, ο οποίος έχει μελετήσει τα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας και της Βέρμαχτ.

Το χρονικό της καταστροφής

Στις 9 Ιουλίου του 1943, περνά τα ελληνοαλβανικά σύνορα νότια της Κόνιτσας, και κατευθύνεται προς τα Ιωάννινα, τη μελλοντική έδρα της διοίκησής της, μια εμπειροπόλεμη μονάδα του γερμανικού στρατού, η διαβόητη μεραρχία Εντελβάις, με 24.000 στρατιώτες και πλούσιο μηχανοκίνητο εξοπλισμό, καθώς επίσης γύρω στα 5.500 άλογα και γαϊδούρια για μεταγωγές σε δύσβατες περιοχές. 

Ο κ. Γκότοβος περιγράφει το χρονικό του ολοκαυτώματος στα μαρτυρικά χωριά των Ιωαννίνων.Η Εντελβάις φτάνει στην Ελλάδα αφήνοντας πίσω της, ως τελευταίο σταθμό επιχειρήσεων περιοχές του Μαυροβουνίου, ενώ στην πορεία της από τα Σκόπια, μέσω Φλώρινας προς την Κόνιτσα, διέρχεται μέσα από την αλβανική επικράτεια σκορπώντας το θάνατο και την καταστροφή, καθώς εκεί δέχεται τις πρώτες επιθέσεις από ανταρτικά τμήματα του Χότζα.

Αργά το απόγευμα της 9ης Ιουλίου 1943, τα πρώτα μηχανοκίνητα τμήματα της μεραρχίας έφτασαν είκοσι χιλιόμετρα βόρεια των Ιωαννίνων, όπου αντιμετωπίζουν και το πρώτο σαμποτάζ επί ελληνικού εδάφους, σε μια παγιδευμένη από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ μικρή γέφυρα, λίγο πριν το σημερινό χωρίο Καρυές.Την επόμενη μέρα, την 10η Ιουλίου, τμήματα της μεραρχίας διενεργούν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή κοντά στην ελληνοαλβανική μεθόριο, στα χωριά Καλόβρυση, Μελισσόπετρα, Αετόπετρα, Μάζι, Αηδονοχώρι, Μολυβδοσκέπαστο, Βασιλικό και Κεφαλόβρυσο. Καίνε σπίτια, εκκλησίες, σπαρτά, και εκτελούν όσους συναντούν στα χωριά, ενώ φεύγοντας παίρνουν ως λάφυρα ό,τι τους φαίνεται χρήσιμο. Ήταν οι πρώτοι στόχοι τους, με καταστροφές υποδομών, πυρπολήσεις σπιτιών και εκτελέσεις αμάχων.Από τη μελέτη των γερμανικών στρατιωτικών αρχείων, αναφέρει ο καθηγητής, όπως τα ημερολόγια των μονάδων, τα επιτελικά σχέδια των επιχειρήσεων, τις αναφορές των επικεφαλής αξιωματικών προς τους ανωτέρους τους, αλλά και τις διαταγές των μονάδων προς τα εκτελεστικά τους όργανα, προκύπτει ότι οι δολοφονικές πρακτικές και οι καταστροφές στο Αηδονοχώρι, το Μολυβδοσκέπαστο, το Κεφαλόβρυσο, και λίγες μέρες αργότερα στο Ελεύθερο, το Γρεβενίτι και σε άλλα χωριά της Κόνιτσας και του Ζαγορίου, ήταν προμελετημένες, ήταν μέρος του επιτελικού σχεδίου των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων. 

Από τα αρχεία της Βέρμαχτ, επισημαίνει ο καθηγητής, προκύπτουν ξεκάθαρα οι αιτίες και το δολοφονικό πλαίσιο των αιματοβαμμένων επιχειρήσεων. Οι αναφορές του για το θέμα είναι χαρακτηριστικές:«Για την ακρίβεια, οι καταστροφές υποδομών και οι εκτελέσεις αμάχων, είχαν ως στόχο την κατατρομοκράτηση του πληθυσμού, έτσι ώστε αφ' ενός να υπάρξει απόλυτη συμμόρφωση στην κατοχική τάξη πραγμάτων και αφ' ετέρου να παραλύσει κάθε ένοπλη αντίσταση, αλλά και κάθε σκέψη για ένοπλη αντίσταση εναντίον των γερμανικών δυνάμεων κατοχής. Η λέξεις-κλειδιά που έρχονται και επανέρχονται στα γερμανικά αρχεία είναι «αποτροπή δια του τρόμου», «μέτρα εξιλέωσης» και «εκφοβισμός». «Η διοίκηση της Εντελβάις, σε απόλυτο συντονισμό με την κεντρική στρατιωτική διοίκηση στο Βερολίνο, έθετε μόνον στρατιωτικά κριτήρια για τον σχεδιασμό των ενεργειών της, απορρίπτοντας εξ αρχής ανθρωπιστικής τάξεως όρια για τη δράση της. Θεωρούσε ότι, επιτυχημένες τακτικές, είναι εκείνες που μπορούν να προκαλέσουν τον μεγαλύτερο τρόμο, δηλαδή, οι τιμωρητικές μέθοδοι, που ανεβάζουν κατακόρυφα το κόστος της αντίστασης και γενικά της μη-συμμόρφωσης στους κανόνες του κατοχικού καθεστώτος. Το αν η αντίσταση προέρχεται από "εθνικές συμμορίες", όπως ονόμαζε τους αντάρτες του Ζέρβα, ή από "κομμουνιστικές συμμορίες", όπως ονόμαζε τον ΕΛΑΣ, δεν την απασχολούσε.Θύματα αυτής ακριβώς της ανελέητης στρατιωτικής τακτικής, ήταν οι δολοφονημένοι άμαχοι των οποίων η μνήμη εορτάζεται κάθε χρόνο σε δεκάδες χωριά και κωμοπόλεις της Ηπείρου», επισημαίνει ο κ. Γκότοβος. 

«Η σχέση της Ηπείρου με την Μεραρχία Εντελβάις είναι σφραγισμένη με αίμα αθώων. Το αίμα, της τιμωρίας αμάχων για κάθε πράξη μη-συμμόρφωσης, στους κανόνες της κατοχικής τάξης πραγμάτων».Η δεύτερη και η τρίτη εβδομάδα του Ιουλίου του 1943 στην Ήπειρο, έδωσε σαφείς ενδείξεις εκείνου που θα ακολουθούσε τους επόμενους μήνες, μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, με τις σφαγές αμάχων στη Μουσιωτίτσα, τα Πέντε Πηγάδια, τα χωριά του Φαναρίου, το Κομμένο, την Παραμυθιά, τους Λυγκιάδες και πολλές άλλες περιοχές στην Ήπειρο της Κατοχής.Ο καθηγητής Αθ. Γκότοβος, χαρακτηρίζει λυπηρό το γεγονός, «πως μέχρι σήμερα δεν έχει προκύψει κάποια πρωτοβουλία εκ μέρους της ελληνικής και της γερμανικής κυβέρνησης για τη συγγραφή ενός κοινού βιβλίου ιστορίας της Κατοχής, έτσι ώστε η νέα γενιά στην κάθε χώρα, να διδαχθεί την πραγματική ιστορία και να γνωρίσει, που μπορεί να οδηγήσει η άκριτη αποδοχή και υποστήριξη εκ μέρους των πολιτών μιας χώρας ανεύθυνων και εγκληματικών ηγεσιών που επιλέγουν τη λογική της τιμωρίας και του τρόμου ως μέθοδο για την προώθηση των κρατικών τους συμφερόντων». Μάλιστα, προσθέτει: «Μια τέτοια πρωτοβουλία θα ήταν απαραίτητη, ιδιαίτερα σήμερα, που η Ευρώπη αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα συνοχής και αλληλεγγύης και που οι τιμωρητικές λογικές, επανέρχονται στο πολιτικό προσκήνιο».

Πηγή: https://epirusgate.blogspot.com

Η Μάχη στο Ύψωμα 731

Οι άγνωστες Θερμοπύλες του Αλβανικού μετώπου και ο Ήρωας Ταγματάρχης Κασλάς

Γράφει η Μαίρη Τζώρα:

«Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρι εσχάτων. Προμηνύεται λυσσώδης επίθεσις του εχθρού, η οποία οπωσδήποτε θα αποκρουσθή και θα συντριβή. Τότε μόνον θα διέλθη ο εχθρός εκ της τοποθεσίας μας, όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας. Ουδείς θα κινηθή προς τα οπίσω. Πάντες θα αποθάνωσι επί των θέσεών των». Αυτή τη διαταγή δίνει στους άνδρες του, ο ηρωικός ταγματάρχης Δημήτριος Κασλάς. Είναι 9 Μαρτίου 1941,στο ύψωμα 731, του βουνού Τρεμπεσίνα, στην περιφέρεια του Τεπελενίου, όταν παρουσία του Μπενίτο Μουσολίνι η εαρινή επίθεση των ...
Ιταλών βρίσκεται σε εξέλιξη από την προηγούμενη ημέρα.Το ύψωμα 731 το υπερασπίζει το 2ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος Τρικάλων, με διοικητή τον Δημήτριο Κασλά. Οι υπερτριπλάσιες σε δύναμη ανδρών ιταλικές δυνάμεις, ενισχυμένες με 400 βομβαρδιστικά αεροπλάνα και με τεράστιο αριθμό κανονιών, έπρεπε να καταλάβουν το ύψωμα και έτσι να τους ανοίξει ο δρόμος για τα Ιωάννινα.Ήταν τόσα πολλά τα πυρά των Ιταλών στις 20 επιθέσεις εναντίον των ελληνικών δυνάμεων, που το ύψωμα μετά τις μάχες, μειώθηκε κατά 5 μέτρα και σήμερα αναφέρεται στους χάρτες σαν ύψωμα 726 και όχι 731, καθώς το υψόμετρο καθορίζει την ονομασία τους. Τριακόσια πυροβόλα στρέφουν τις κάννες τους στο ύψωμα 731, το οποίο σφυροκοπείται ακατάπαυστα με βλήματα πυροβολικού διαφόρων διαμετρημάτων. Σύμφωνα με τα Αρχεία Στρατού, έπεσαν 100.000 βλήματα μέσα σε δύο ώρες. Σε μισή ώρα δεν είχε μείνει δέντρο όρθιο στην κορυφή, σε μιάμιση ώρα τα πάντα ανασκάφτηκαν και σε δύο ώρες το ύψωμα είχε ρημαχτεί ολοσχερώς.Ο λογοτέχνης και ακαδημαϊκός Άγγελος Τερζάκης, ο οποίος πολέμησε το 1940 στο αλβανικό μέτωπο, αποτυπώνει στο γραπτό του την εικόνα: «Ξημερώνει η 10η Μαρτίου 1941, ημέρα Δευτέρα, και το πυροβολικό του Καβαλέρο, του Ιταλού Στρατάρχη ξαναρχίζει. Ξαναρχίζει από την Τρεμπεσίνα, με πείσμα διπλό, γιατί η πρώτη μέρα χάθηκε κι αυτό είναι άσχημο για μίαν επίθεση, που πρέπει να το πετύχει στις πρώτες ώρες της. Το κανονίδι τώρα απλώνεται ανατολικά, στο 731. Είναι τέτοιο που μόνο με τους θρυλικούς βομβαρδισμούς του Βερντέν, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί να παραβληθεί. Τ' ακούει και ζαρώνει περίτρομη η ψυχή του ανθρώπου. Τα ελληνικά πυρά της έκοψαν την ορμή, ως που το μεσημέρι οι Ιταλοί ενισχυμένοι με νέες δυνάμεις, ξανάρχισαν, όμως, το πεζικό κατόρθωσε με μόνα τα δικά του να σπάσει το πρώτο κύμα του εχθρού. Στις 6 τ' απόγεμα οι Ιταλοί άνοιγαν μεγάλη φωτιά κατά του 731. Χίμηξαν ύστερα με ταυτόχρονη προσπάθεια να το υπερκεράσουν από τη δημοσιά. Ήταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731. Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο».Λόγω του μικρού αριθμού των αντρών και των λίγων πυρομαχικών που διέθεταν, η επίθεση αποκρούστηκε με μπουκάλια μολότωφ, τα οποία οι Έλληνες στρατιώτες τα έσκαγαν κυριολεκτικά πάνω στα πρόσωπα των Ιταλών στρατιωτών. Οι Έλληνες δε σταμάτησαν εκεί, αφού με τόσες ημέρες μάχης, η υπομονή τους είχε εξαντληθεί. Τους καταδίωξαν, πέρασαν τη χαράδρα με τους χιλιάδες νεκρούς κι έφτασαν μπροστά από τις ιταλικές γραμμές. Επικράτησε πανικός στο ιταλικό στρατόπεδο, αφού μόνο αυτό δεν περίμεναν να δουν. Φύγανε μετά από ώρα, στα πρώτα κροταλίσματα των Ιταλικών πολυβόλων. Εκτεθειμένοι λοιπόν οι Ιταλοί από τα ανατολικά, σταματούν τις επιθέσεις σε όλο το μέτωπο, οπότε και οι υπερασπιστές του 731 αποδεικνύονται αληθινοί νικητές και παίρνουν, μετά από μέρες, βαθιές ανάσες.Το πρωί της 22ας Μαρτίου o Μουσολίνι παίρνει τον δρόμο της επιστροφής για τη Ρώμη, «απογοητευμένος με τους στρατηγούς του», όπως δήλωσε ο ίδιος αργότερα. Ο στρατός του είχε υποστεί πανωλεθρία, με 12.000 νεκρούς και 3.000 τραυματίες. Οι απώλειες της ελληνικής πλευράς ανήλθαν σε 1.200 νεκρούς και 4.000 τραυματίες.Το ύψωμα 731, που οι στρατιώτες της εποχής το ονόμασαν «Γολγοθά», έγινε θρύλος και αναγράφεται στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου στην Αθήνα, για να θυμίζει τους ηρωικούς αγώνες του Αλβανικού Έπους.Στο διάστημα από 9 έως 11 Μαρτίου 1941 έπεσαν υπερασπιζόμενοι το ύψωμα 50 Τρικαλινοί φαντάροι. Την 3η μέρα από το 5° σύνταγμα Τρικάλων χάνονται 586 άνδρες. Ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς, ο οποίος είχε πολεμήσει και στη Μικρά Ασία, επέστρεψε από το μέτωπο, λίγο αργότερα ανέλαβε τη διοίκηση του 52ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στο Λιανοκλάδι, ενώ μετά την απελευθέρωση γνώρισε την εξορία και πέθανε τον Φεβρουάριο του 1966.

Πηγή: http://epirusgate.blogspot.gr/